Tag Archives: Wikimedia

Gestapo Methods | Evrard Voorpijls

Evrard Voorpijls – Belgian political prisoner , resistance fighter – told a grim story on Gestapo torture methods, during the Last Witnesses – “De Laatste Getuigen” – book (ISBN 9789054877370) presentation by Marc Van Roosbroeck (chairman of vzw “De werkgroep 10 december 2008”) on 20 May 2011 in Tongeren , Belgium.
Evrard Voorpijls (born 6 March 1923) died at the age of 89 (March 5, 2013) in the town he was born, in Maaseik, Belgium.

First post 20210520 – Updated film (for music copyright reasons dd 20210521 by shortened film edition, with replacement of the Belgian national anthem ‘La Brabançonne’ by an U.S. Navy performance of François Van Campenhout’s composition (public domain retrieved from commons.wikimedia.org) .

TRANSCRIPT

Ik ben aangehouden geworden, nieuwjaar 1944.

Ik werd overgebracht van Maaseik naar Hasselt, naar de gevangenis.

En de tweede dag dat ik in die gevangenis zat in Hasselt, heeft de Sicherheitsdienst die gehuisvest was op de Havermarkt te Hasselt, recht tegenover het gerechtshof …

Ik werd daar naartoe gebracht.
En met handen op de rug achter de stoel gebonden.

Scherp licht op mijn ogen gezet.

En ze hadden juist, de opdracht, wat ik deed in de weerstand.

Ik werd ondervraagd, en ik heb dat altijd doen afschreeuwen.

Ik werd beschuldigd, dat ik wapens en munitie van Wallonie naar Maaskant bracht.

Dat ik de sluikpers verspreidde – dat was in die tijd de ‘De Rode Vaan’.

Ik heb Russische en Franse krijgsgevangen – die ontvlucht waren – heb ik geholpen.

En eventueel zelfs piloten die ik aangewezen kreeg, dat ik die dan naar een weerstands-huis moest brengen, en van daaruit gingen ze dan terug naar Engeland, over Frankrijk en Spanje.

Ik heb het altijd afgeschreeuwd, waarvan ik beschuldigd werd.

En ik heb gezegd tegen de ondervragers:
Hoe kan ik dat gedaan hebben ?

Ik, als mijnwerker, want …

Als mijnwerker, was het geluk onder den oorlog – ge werd nooit naar Duitsland gevoerd, want ge werkte voor de Duitsers – daar werd wel sabotage gepleegd in de kolenmijnen.

Ze hebben mij geslagen en gestampt.
Totdat ik bewusteloos neerviel op de vloer.

Ik kreeg een kom water over mijn gezicht gesmeten.
Terug … ondervraagd , drie dagen aan één stuk.

Dan hebben ze me weer terug naar de gevangenis gebracht in Hasselt.

En de week daarna zijn we overgebracht worden, naar Antwerpen, naar de Begijnenstraat, naar de Wehrmacht gevangenis.

Daar ben ik dan ondervraagd geworden door de Gestapo in de Dellafaillelaan onder in de kelder.

Toen ze mij daar binnen brachten – zag ik bloedplekken op de muren.
Toen begon ik toch een beetje te bibberen, zal ik maar zeggen.

Maar van de ene kant – ik ben een stijfkop.
En dat ben ik nog – wat ik voor heb , dat moet gebeuren.

Ze hebben me weer ondervraagt .
Dezelfde vragen gesteld als in Hasselt.

Ik bleef altijd hetzelfde zeggen.

En te lange laatste, na 3-4 dagen ondervraging…
…hebben ze mij duimschroeven opgezet –
op deze vingers – want dat zijn de pijnlijkste vingers , als ge aan het werk zijt.

Nog niet bekennen – aandraaien , aandraaien, aandraaien – nog niet toegeven.

En toen, hebben ze tandenstokers onder mijn nagels geklopt.

Nog niet toegeven.
En toen, hebben ze ijskoud, die nagels uitgetrokken.

En als ge wilt – ge kunt het zien :
Ze zijn mismaakt – en met die handen kan ik niet veel doen.

Zelfs de grote tenen – hebben ze de nagels uitgetrokken.

Dat was hier bij de ondervraging door de Gestapo.

Marc Van Roosbroeck (voorzitter) : Dank u wel Evrard, voor deze zeer moedige getuigenis.

TRANSLATION (20210525) by Michel van der Burg

I have been apprehended, New Year 1944.

I was transferred from Maaseik to Hasselt, to prison.

The second day in that prison…
taken to the Sicherheitsdienst…
housed at the Havermarkt in Hasselt…
right in front of the court.

I was taken there.

And…with hands behind my back…
tied to a chair.

Bright light, put on my eyes.

They were right…about my assignment…
what I was doing in the resistance.

I was interrogated…
and that, I always have screamed away.

I was accused, of bringing weapons and ammunition,
from Wallonia to the Maaskant.

That I distributed the clandestine press…
that was ‘De Rode Vaan’ at the time.

I helped Russian and French prisoners of war, who had fled.

And, on occasion, even pilots that I was assigned.

I had to take them to a resistance house…
from which they went back to England – over France and Spain.

I have always denied their accusations.

And I said to the interrogators:
How could I have done that?

Me, as a miner, because…

As a miner…luck was…during the war…
you were never taken to Germany…
because, you worked for the Germans…
though, sabotage was committed there in the coal mines.

They hit and kicked me.
Until I fell unconscious on the floor.

I got a bowl of water thrown in my face.
Then, interrogated again, three days in a row.

Then, they brought me back to prison, in Hasselt.

And the week after, we were transferred…
to Antwerp, to the Begijnenstraat, to the Wehrmacht prison.

There, I was interrogated by the Gestapo…
in the Dellafaillelaan, in the basement.

When they brought me in there…
I saw blood stains on the walls.

Then, I started to shiver a bit…so to speak.

But on the other hand…I’m a pigheaded person.
And I still am : what I’m planning, that must be done.

They interrogated me again.
Asked the same questions as in Hasselt.

I always kept saying the same thing.

And finally, after 3-4 days of interrogation…
they put thumbscrews on me…
on these fingers…
because, those are the most painful fingers…
when you are at work.

Still don’t confess…
tighten, tighten, tighten…
still don’t give in.

And then, they knocked toothpicks under my fingernails.

Still don’t give in.
And then, they icily, pulled those nails out.

And if you like…
you can see it :
they are deformed…
and I can’t do much with those hands .

Even the big toes…they have pulled out the nails.

That was here at the Gestapo interrogation.

Marc Van Roosbroeck (chairman) : Thanks for this very courageous testimony.

Credits

Testimony by Evrard Voorpijls during the Last Witnesses – “De Laatste Getuigen” – book (ISBN 9789054877370) presentation by Marc Van Roosbroeck (chairman of vzw “De werkgroep 10 december 2008”) on 20 May 2011 in Tongeren , Belgium.

Transcript & Translation (20210525) by Michel van der Burg.

Gestapo Methods | Evrard Voorpijls | 20210520 2nd edition 20210521 | michelvanderburg•com

News

20210525 – English translation CC added in YouTube video. Both transcript (Flemish) and translation added in website post.

TAGS #EvrardVoorpijls #Gestapo #resistance #1Memo #MiraclesMedia #michelvanderburg #partisan #MarcVanRoosbroeck #Weerstand #torture #Belgium #political #prisoner #testimony #Tongeren #holocaust #witness #Maaseik #Antwerpen #getuigen #education #school #Evrard #Voorpijls

Eating Tulip Bulbs ~ Hunger Winter Holland 1944-1945

Eating Tulip Bulbs ~ Hunger Winter Holland 1944-1945 .
(silent film)
My mother did not tell me much and no details on her experiences in World War 2, except for the Hongerwinter (“Hunger winter”) – the Dutch famine of 1944–45 – that she had to eat tulip bulbs.

As children in the 1950s our mother always told us to finish and clean our plates (and pretty large portions, served by our parents) , before being allowed to leave the table. The one thing we were regularly reminded of was the famine my mother and others had experienced…and that she even had to eat tulip bulbs – then a 16-year old teenager living (with her parents) in the city of The Hague during the Dutch famine of 1944–45.
The famine was caused by a German blockade plus the harsh winter blocking alternative water routes, that cut off food and fuel shipments to the western Netherlands were food stocks rapidly ran out in the large cities of The Hague, Rotterdam, and Amsterdam . Tulip bulbs and sugar beets were commonly consumed. Trees in The Hague city woods (like Scheveningse Bosjes shown in the film) were cut , and in the end furniture and houses were dismantled to provide fuel for heating.
When the famine was worst and deaths were reaching a peak , the Bezuidenhout neighbourhood of The Hague – were my mothers family lived – was bombed by British bomber crews with the wrong coordinates flying in fog and clouds, causing widespread death and destruction. More on that ‘Bombing of the Bezuidenhout’ later this month.

Menno Huizinga (1907–1947) took photographs illegally during the occupation , mainly in his hometown The Hague in Holland. He was a member of the group of Dutch photographers ‘De Ondergedoken Camera’ (1943-1945) – The Underground Camera – doing resistance work during the Second World War.

‘Eating Tulip Bulbs ~ Hunger Winter Holland 1944-1945’ is a silent film by Michel van der Burg , using photographs captured during this ‘Hunger winter’ 1944-1945 by Menno Huizinga in Holland (mainly in The Hague) from the public domain collection of the NIOD Institute for War, Holocaust and Genocide Studies , curated by Dutch Network War Collections (NOB) for WO2 Open Data Depot via Wikimedia Commons.

Credits
Photographs by Menno Huizinga, Holland 1944-1945 | NIOD | WO2 Open Data Depot | Wikimedia Commons.
Film : Eating Tulip Bulbs (20200325) by Michel van der Burg | Settela.com – CC BY 4.0

Liberation Holland – The Underground Camera of Menno Huizinga


Menno Huizinga (1907–1947) took photographs illegally during the occupation , mainly in his hometown The Hague in Holland.
He was a member of the group of Dutch photographers ‘De Ondergedoken Camera’ (1943-1945) – The Underground Camera – doing resistance work during the Second World War.
‘Liberation Holland – The Underground Camera of Menno Huizinga’ is a silent film by Michel van der Burg , using photographs made by Menno Huizinga from the public domain collection of the NIOD Institute for War, Holocaust and Genocide Studies , curated by Dutch Network War Collections (NOB) for WO2 Open Data Depot via Wikimedia Commons.
Liberation Holland ~ film (20190606) by Michel van der Burg | Settela.com – CC BY 4.0