Tag Archives: Education

Jews and the Resistance | Marc Michiels | 20221120


Lezing Marc Michiels : De verzetsactie op het 20ste transport Mechelen-Auschwitz. Studiedag CegeSoma & Kazerne Dossin , 20 nov 2013, in Kazerne Dossin , Mechelen , Belgium.

Camera notities van Joods Verzet & Transport XX door Michel van der Burg. Ik was nog net op tijd voor deze lezing van Marc Michiels. De dag daarvoor filmde ik Simon Gronowski de hele dag en avond in Saint Sépulcre, Luik. Plan was om na overnachting in Luik , van daar uit naar de studiedag te gaan. Maar al onderweg in de auto toen ik borden Brussel zag herinnerde ik mij plots dat Simon Gronowski terloops iets gezegd had over ‘actie’ ‘morgen’ ‘Waterloo’ (dat drong niet tot me door toen tijdens filmen) en besloot ik dat op te zoeken in Brussel, nog net op tijd voor de speech van Amir Jafari, 12 jaar en Afghaanse vluchteling. Na maken van reportage daar in Brussel, besloten alsnog naar Kazerne Dossin te rijden voor rest van studiedag : de Afternoon Session …
Moderator Ward Adriaens – met bijdragen van Thierry Rozenblum, Herman Van Goethem, Laurence Schram, Marc Michiels, Arnaud Bozzini, en Rudi Van Doorslaer.

On 20 November 2013, roughly 70 years after the attack on the 20th Convoy from Mechelen to Auschwitz in Boortmeerbeek, Kazerne Dossin and Cegesoma jointly organized a study day about Jews and the Resistance. The symposium languages were Dutch and French.
License info: Jews and the Resistance | Marc Michiels | 20221120 | Michel van der Burg | michelvanderburg•com | TakeNode ID: 21438c65-6185-4efe-b3fb-9ce630db30b5

TAGS #Jews #resistance #Marc Michiels #Herman Van Goethem #education #lecture #Kazerne Dossin #Mechelen #Belgium #train #deportation #rescue #escape #dutch #lezing #Transport XX #study #holocaust #museum #TakeNode #MiraclesMedia #michelvanderburg

Simon Stompin’ at the Saint Sépulcre | 20221119


Simon Stompin’ at the Saint Sépulcre | 20221119 | Miracles•Media | Rushes with a rough cut for Miracles film – vibrant memories – not forgotten – that vibrant testimony , swinging jazz of Simon Gronowski Stompin’ at the Saint-Sépulcre school in Liège (BE).
Thanks to friends Philippe Renette, Simon Gronowski, Koenraad Tinel (Photo Dieter Telemans featured in Der Welt , Saturday 16th Nov 2013 – Feinde wie wir, by Felix Stephan) and help by Patrick (sound), staff Marc Belleflamme, André Hérin, teachers Christine Marchal, Ingrid Lothe, others, and the Saint-Sépulcre students participating that 19 november 2013 , today 9 years ago, during this unique human adventure. They hosted 3 sessions that day. Time to share … waiting for the film is taking long … here rushes with a rough cut ..enjoy! Filmed by Michel van der Burg at the Station Luik-Guillemins – Liège-Guillemins, in Luik, and Institut Saint-Sépulcre , Liège (BE), 19 november 2013. License info: Simon Stompin’ at the Saint Sépulcre | 20221119 | Michel van der Burg | Miracles•Media | @michelvanderburg | TakeNode ID: 94510c1e-1ae4-42a3-9467-251dafd4c9ad

TAGS #Stompin #music #jazz #swing #documentary #MiraclesProject #SimonGronowski #SaintSépulcre #KoenraadTinel #DieterTelemans #photography #art #newspaper #news #DerWelt #PhilippeRenette #FelixStephan #train #station #Guillemins #education #student #yard #school #holocaust #testimony #survivor #Luik #Liège #TransportXX #Auschwitz #paino #church #stained #glass #Belgium #TakeNode #MiraclesProject #MiraclesMedia #michelvanderburg

Dag uit het leven van Simon Gronowski

Still video – Simon | 19 April 1943 | 20220419 | Click image for video clip

Dag uit het leven van Simon Gronowski
— de jongen die uit de trein sprong die naar Auschwitz reed

Dinsdag 19 april 2022
Rutger | Groep 8, School Ter Cleeff, Haarlem, Holland

Wie Is Simon Gronowski?

Het is nu 1943. Ik heet Simon Gronowski. Ik ben geboren op 12 oktober 1931 in Brussel, waar ik ook nog steeds woon. Als klein jongetje ging ik graag naar de bioscoop of naar het Terkamerenbos (park in België) om met mijn hond Bobby te spelen. Mijn moeder heet Ania en mijn vader heet Léon. Mijn vader heeft een eigen winkel en hij maakt ook een eigen krant. Ik heb ook nog een zus: Ita. Ze is 18 jaar en zeven jaar ouder dan ik. Ze kan heel goed piano spelen en is altijd aardig. Ze heeft ook al een vriend, hij heet Jacques. Op school ben ik een echte vechtersbaas en ook thuis haal ik af en toe kattenkwaad uit! Vanaf mijn negende zit ik op scouting. Ik vind het daar heel cool. En ik heb er veel nieuwe vrienden leren kennen. Zoals elke scout heb ik een teamnaam; de mijne is “Bambi”.

De Bezetting

In 1940 hoorden wij de motoren van Duitse vliegtuigen boven Brussel. Mijn vader legde uit dat Hitler eerst Oostenrijk en Polen heeft veroverd met zijn leger en ook België wil overnemen. De Duitse soldaten zijn langzamerhand een vertrouwd beeld op straat. Ze zijn een klant in de winkel van mijn ouders. Ik vond ze in het begin eigenlijk wel aardig. Het is de tijd van de bezetting en in het begin gaat het leven nog gewoon helemaal hetzelfde. Want weet je de vervelende dingen van de oorlog die komen beetje bij beetje. Je hebt het niet gelijk door. Eerst willen de nazi’s lijsten opmaken met namen van alle joden. Met iedereen, die tenminste drie joodse grootouders hebt. De nazi’s vertellen ons dat ze dit doen om ons te helpen. En dus heeft mijn vader me ingeschreven. We hadden ze minder moeten vertrouwen… Wanneer we beseften dat we gevaar liepen, was het al te laat: ze hadden ons verplicht een gele ster op onze kleren laten naaien. Ze hebben beslist om aparte scholen te openen voor de Joodse kinderen. Persoonlijk maakt dat me niet zoveel uit en ben ik ook niet echt bang. Wat belangrijk is als je jong bent is dat je vrienden hebt en plezier maakt. Je maakt jezelf wijs dat het allemaal normaal is, dat het hoort bij een oorlog. Soms hoor je verhalen, maar wil je gewoon niet geloven wat er wordt verteld. Later nemen de Duitsers de radio’s in beslag. We kunnen en mogen niet langer naar nieuwsberichten luisteren. Ze sluiten ook de winkel.

Onze winkel heet “bij Sally”! De s van Simon (dat ben ik!). De a van Ania (mijn moeder), de l van Léon (mijn vader met een dubbele l, omdat hij het allersterkst is). En tot slot de y van Ita (mijn zus). We hebben bewust niet een i genomen anders had er Salli gestaan wat “vuil gemaakt” betekent in het Frans. Ze beginnen wijken af te sluiten en razzia’s uit te voeren, waarbij ze massaal mensen arresteren, alleen omdat ze Joods zijn. Vrienden van scouting verstoppen ons. We moeten ons huis, en onze tuin verlaten en leven vanaf nu met zijn vieren opgesloten in een appartement. Met amper 3 kamers in Woluwe (een dorp vlakbij Brussel). In het midden van de winter wordt mijn vader ziek en moet hij naar het ziekenhuis.

17 Maart 1943

Het is negen uur ’s ochtends. We zitten aan tafel te ontbijten: mijn moeder, mijn zus en ik. Er wordt aangebeld. De deur gaat open. Plotseling stormen twee Duitsers de kamer binnen. Mijn moeder toont haar papieren. Ze vragen waar mijn vader is. Zij zegt dat hij dood is. We moeten onze koffers laten zien. Ze binden mijn hond vast aan een trapleuning. En toen zijn we met ze meegegaan. De politie stopt ons dan in een kelder. Op de muren staan allemaal namen en datums die daar door andere mensen zijn gekrast die hier ook gevangen hebben gezeten. We moeten daar de hele nacht blijven.

De Ontvoering

Tot de volgende dag krijgen we niets te eten of te drinken. Het is dan al bijna avond. Wanneer we van hen wegmoeten uit de kelder, zijn we met zo ongeveer 50 mensen, allemaal opgepakt tijdens de razzia’s, in amper twee dagen tijd. Ze laten ons op een kleine vrachtwagen klimmen, waar we ons meteen onder een zeil moeten verstoppen, zodat de mensen op straat ons niet konden zien. Toen zijn ze met ons naar een kazerne in Mechelen gereden. Daar aangekomen, stellen ze ons op een hele grote binnenplaats in rijen op. Iedereen heeft in zijn koffers de meest waardevolle spullen meegenomen: juwelen, rantsoenbonnetjes, sleutels, familiefoto’s, brieven… We moeten één voor één aan een tafel langsgaan en alles geven wat we nog hebben kunnen meenemen. Ze kijken ook alle hoeden grondig na en halen er zelfs de voering uit. Ze snauwen ons toe en je kan ook het gehuil horen van de mensen die zich toch proberen te verzetten.

Mij vragen ze alleen mijn naam. Dan geven ze een stuk karton met daarop het nummer voor mijn transport, nummer 1234. Ik moet het karton om mijn hals hangen. Mijn moeder krijgt nummer 1233. Ze brengen ons naar zaal 18, op de 2de verdieping. Ita krijgt nummer B274, omdat zij op haar 16de voor de Belgische nationaliteit heeft mogen kiezen. Zij wordt naar een andere zaal weggevoerd. Iedereen weet dat deze kazerne een verzamelplaats is, maar niemand weet wat er binnen de muren gebeurt. Twee tot drie keer per week komen hier vrachtwagens naar toe.

In onze zaal staan honderd stapelbedden. Geen wc, enkel een paar gaten. Een pan met warm water moet soep en koffie voorstellen. Ze geven ons een beetje brood. Wie geluk heeft, krijgt een pakje van zijn vrienden toegestuurd. We moeten ons twee keer per dag melden op de binnenplaats, zowel ’s nachts als overdag, onder het waakzaam oog van de Duitsers, met een zweep in de hand en een pistool aan de riem. Ikzelf ben blij dat ik niet van mijn moeder en zus gescheiden word.

Met een paar vrienden oefenen we om later kunnen ontsnappen. We blijven daar een maand. Plots gaat er een gerucht rond dat er binnenkort weer een groep mensen moet vertrekken. En op zondag is het dan zover. Er wordt ons gezegd dat we naar een werkkamp vertrekken, ergens in Oost-Europa. Ik moet heel lang in de file aanschuiven, samen met mijn moeder. Vanachter haar raam houdt mijn zus ons in het oog. Op dat moment worden de mensen met een Belgisch paspoort nog niet gedeporteerd. Wanneer onze nummers worden geroepen, moeten we in een treinwagon stappen. De vloer is bedekt met stro. De deur wordt dichtgeschoven. We zitten met vijftig anderen mensen gevangen in het donker. En dan valt de grendel in het slot. We moeten nog uren wachten tot de trein gaat rijden.

19 April 1943

Het is 19 april. Mijn vader is jarig, hij wordt 45. Ik ben tijdens de reis in slaap gevallen. Tijdens mijn slaap hebben een paar gevangenen de deur van de wagon opengemaakt. En wanneer mijn moeder me wakker maakt, staat de deur wagenwijd open. Mijn moeder zegt dat ik moet springen. Ze laat me los. Ik spring. Ik wacht op mijn moeder en hoor dat de trein tot stilstand komt. Dan wordt er in het Duits geroepen en gevloekt en vallen er geweerschoten. Als ik had geweten dat mijn moeder niet uit de trein zou gaan springen, was ik ook nooit gegaan. Ik zie dat de trein weer gaat rijden. Ik loop weg van het spoor, maar weet niet precies in welke richting ik moet lopen. Ik heb de hele nacht doorgelopen.

Na De Gebeurtenis

De volgende ochtend, helemaal onder het vuil, kom ik aan in een dorp. Ik ga ergens aanbellen. De vrouw die de deur opent, gaat met mij naar de politie die mij naar Jean Aerts, een politieagent brengt. Hij begint mij vragen te stellen. Ik vertel dat ik in de buurt met kinderen aan het spelen was, maar verkeerd ben gelopen. Ik moet naar Brussel, naar mijn vader. De politieagent zegt: ik weet alles. Jij bent dat Joodse jongetje dat van de trein is afgesprongen. Je hoeft niet bang te zijn. Ik zal je niet verraden. Jean Aerts en zijn vrouw stellen voor om me veilig bij hen te verstoppen. Maar ik wilde koste wat het kost terug bij mijn vader zijn. Wat later brengt hij me op zijn fiets naar het station. Sinds lange tijd zie ik opnieuw hoe er buiten uit ziet: de lucht, de velden, de bomen, de vrijheid… Er zijn nog andere mensen van dezelfde wagon gesprongen, maar die hebben minder geluk gehad.
Ik heb mijn leven te danken aan de personen die de deur van de wagon open hebben gekregen, aan een mevrouw die haar deur niet voor mijn neus heeft dichtgegooid en aan een politieagent. Iedereen heeft moed gevonden om iets voor mij te doen en het zijn precies deze kleine dingen die mij uiteindelijk gered hebben!

Nawoord

Mijn YouTube-opa (Michel van der Burg) heeft me op dit verhaal gewezen. Hij heeft Simon Gronowski meerdere keren gesproken en geïnterviewd. Hij heeft samen met anderen van dit verhaal een film (Transport XX to Auschwitz – current version – YouTube https://youtu.be/CgE7x4qwQZs ) gemaakt, die je op zijn YouTube- kanaal kunt bekijken.

Rutger , 19 april 2022

Dank

Dag uit het leven van Simon Gronowski, de jongen die uit de trein sprong die naar Auschwitz reed | Rutger | Stelopdracht dinsdag 19 april 2022, Groep 8, School Ter Cleeff, Haarlem, Holland.

Boek : Simon, het jongetje dat wist te ontsnappen | Simon Gronowski, Cécile Bertrand , Réjane Peigny, Marie-France Botte, Rudy Laroche . Kazerne Dossin https://kazernedossin.eu/wp-content/uploads/2021/12/boek-van-simon-nl.pdf

Simon | 19 April 1943 | 20220419 | Behind the scenes Simon Gronowski & Michel van der Burg | Clip from film : Story Simon Gronowski – Brussels, Jan 16 , 2012 | 20220412 | Film & interview by Michel van der Burg | Miracles•Media

Film : Story Simon Gronowski – Brussels, Jan 16 , 2012 | 20220412 | Film & interview by Michel van der Burg | Miracles•Media | Raw footage film Miracles (currently not for general public distribution).

Transport XX to Auschwitz – a film by Karen Lynne & Richard Bloom and Michel van der Burg – YouTube https://youtu.be/CgE7x4qwQZs

TAGS #Simon #Gronowski #Rutger #education #onderwijs #school #stelopdracht #assignment #ADayintheLife #oorlog #WW2 #nazi #jood #bezetting #ontvoering #ontsnapping #trein #deportatie #oorlog #TransportXX #kind #child #war #interview #film #Belgie #Brussel #Mechelen #number #Belgium #Auschwitz #Brussels #deportation #deportatie #footage #holocaust #Jew #Kazerne #Dossin #Malines #Mechelen #shoa #shoah #train #Transport #XX #film #book #boek #michelvanderburg #MiraclesMedia #1Memo

Gestapo Methods | Evrard Voorpijls

Evrard Voorpijls – Belgian political prisoner , resistance fighter – told a grim story on Gestapo torture methods, during the Last Witnesses – “De Laatste Getuigen” – book (ISBN 9789054877370) presentation by Marc Van Roosbroeck (chairman of vzw “De werkgroep 10 december 2008”) on 20 May 2011 in Tongeren , Belgium.
Evrard Voorpijls (born 6 March 1923) died at the age of 89 (March 5, 2013) in the town he was born, in Maaseik, Belgium.

First post 20210520 – Updated film (for music copyright reasons dd 20210521 by shortened film edition, with replacement of the Belgian national anthem ‘La Brabançonne’ by an U.S. Navy performance of François Van Campenhout’s composition (public domain retrieved from commons.wikimedia.org) .

TRANSCRIPT

Ik ben aangehouden geworden, nieuwjaar 1944.

Ik werd overgebracht van Maaseik naar Hasselt, naar de gevangenis.

En de tweede dag dat ik in die gevangenis zat in Hasselt, heeft de Sicherheitsdienst die gehuisvest was op de Havermarkt te Hasselt, recht tegenover het gerechtshof …

Ik werd daar naartoe gebracht.
En met handen op de rug achter de stoel gebonden.

Scherp licht op mijn ogen gezet.

En ze hadden juist, de opdracht, wat ik deed in de weerstand.

Ik werd ondervraagd, en ik heb dat altijd doen afschreeuwen.

Ik werd beschuldigd, dat ik wapens en munitie van Wallonie naar Maaskant bracht.

Dat ik de sluikpers verspreidde – dat was in die tijd de ‘De Rode Vaan’.

Ik heb Russische en Franse krijgsgevangen – die ontvlucht waren – heb ik geholpen.

En eventueel zelfs piloten die ik aangewezen kreeg, dat ik die dan naar een weerstands-huis moest brengen, en van daaruit gingen ze dan terug naar Engeland, over Frankrijk en Spanje.

Ik heb het altijd afgeschreeuwd, waarvan ik beschuldigd werd.

En ik heb gezegd tegen de ondervragers:
Hoe kan ik dat gedaan hebben ?

Ik, als mijnwerker, want …

Als mijnwerker, was het geluk onder den oorlog – ge werd nooit naar Duitsland gevoerd, want ge werkte voor de Duitsers – daar werd wel sabotage gepleegd in de kolenmijnen.

Ze hebben mij geslagen en gestampt.
Totdat ik bewusteloos neerviel op de vloer.

Ik kreeg een kom water over mijn gezicht gesmeten.
Terug … ondervraagd , drie dagen aan één stuk.

Dan hebben ze me weer terug naar de gevangenis gebracht in Hasselt.

En de week daarna zijn we overgebracht worden, naar Antwerpen, naar de Begijnenstraat, naar de Wehrmacht gevangenis.

Daar ben ik dan ondervraagd geworden door de Gestapo in de Dellafaillelaan onder in de kelder.

Toen ze mij daar binnen brachten – zag ik bloedplekken op de muren.
Toen begon ik toch een beetje te bibberen, zal ik maar zeggen.

Maar van de ene kant – ik ben een stijfkop.
En dat ben ik nog – wat ik voor heb , dat moet gebeuren.

Ze hebben me weer ondervraagt .
Dezelfde vragen gesteld als in Hasselt.

Ik bleef altijd hetzelfde zeggen.

En te lange laatste, na 3-4 dagen ondervraging…
…hebben ze mij duimschroeven opgezet –
op deze vingers – want dat zijn de pijnlijkste vingers , als ge aan het werk zijt.

Nog niet bekennen – aandraaien , aandraaien, aandraaien – nog niet toegeven.

En toen, hebben ze tandenstokers onder mijn nagels geklopt.

Nog niet toegeven.
En toen, hebben ze ijskoud, die nagels uitgetrokken.

En als ge wilt – ge kunt het zien :
Ze zijn mismaakt – en met die handen kan ik niet veel doen.

Zelfs de grote tenen – hebben ze de nagels uitgetrokken.

Dat was hier bij de ondervraging door de Gestapo.

Marc Van Roosbroeck (voorzitter) : Dank u wel Evrard, voor deze zeer moedige getuigenis.

TRANSLATION (20210525) by Michel van der Burg

I have been apprehended, New Year 1944.

I was transferred from Maaseik to Hasselt, to prison.

The second day in that prison…
taken to the Sicherheitsdienst…
housed at the Havermarkt in Hasselt…
right in front of the court.

I was taken there.

And…with hands behind my back…
tied to a chair.

Bright light, put on my eyes.

They were right…about my assignment…
what I was doing in the resistance.

I was interrogated…
and that, I always have screamed away.

I was accused, of bringing weapons and ammunition,
from Wallonia to the Maaskant.

That I distributed the clandestine press…
that was ‘De Rode Vaan’ at the time.

I helped Russian and French prisoners of war, who had fled.

And, on occasion, even pilots that I was assigned.

I had to take them to a resistance house…
from which they went back to England – over France and Spain.

I have always denied their accusations.

And I said to the interrogators:
How could I have done that?

Me, as a miner, because…

As a miner…luck was…during the war…
you were never taken to Germany…
because, you worked for the Germans…
though, sabotage was committed there in the coal mines.

They hit and kicked me.
Until I fell unconscious on the floor.

I got a bowl of water thrown in my face.
Then, interrogated again, three days in a row.

Then, they brought me back to prison, in Hasselt.

And the week after, we were transferred…
to Antwerp, to the Begijnenstraat, to the Wehrmacht prison.

There, I was interrogated by the Gestapo…
in the Dellafaillelaan, in the basement.

When they brought me in there…
I saw blood stains on the walls.

Then, I started to shiver a bit…so to speak.

But on the other hand…I’m a pigheaded person.
And I still am : what I’m planning, that must be done.

They interrogated me again.
Asked the same questions as in Hasselt.

I always kept saying the same thing.

And finally, after 3-4 days of interrogation…
they put thumbscrews on me…
on these fingers…
because, those are the most painful fingers…
when you are at work.

Still don’t confess…
tighten, tighten, tighten…
still don’t give in.

And then, they knocked toothpicks under my fingernails.

Still don’t give in.
And then, they icily, pulled those nails out.

And if you like…
you can see it :
they are deformed…
and I can’t do much with those hands .

Even the big toes…they have pulled out the nails.

That was here at the Gestapo interrogation.

Marc Van Roosbroeck (chairman) : Thanks for this very courageous testimony.

Credits

Testimony by Evrard Voorpijls during the Last Witnesses – “De Laatste Getuigen” – book (ISBN 9789054877370) presentation by Marc Van Roosbroeck (chairman of vzw “De werkgroep 10 december 2008”) on 20 May 2011 in Tongeren , Belgium.

Transcript & Translation (20210525) by Michel van der Burg.

Gestapo Methods | Evrard Voorpijls | 20210520 2nd edition 20210521 | Michel van der Burg | Settela•Com 

News

20210525 – English translation CC added in YouTube video. Both transcript (Flemish) and translation added in website post.

TAGS #EvrardVoorpijls #Gestapo #resistance #1Memo #MiraclesMedia #michelvanderburg #partisan #MarcVanRoosbroeck #Weerstand #torture #Belgium #political #prisoner #testimony #Tongeren #holocaust #witness #Maaseik #Antwerpen #getuigen #education #school #Evrard #Voorpijls

Updates

20220604 – changes credit line

Action Principles

Action Principles
Agir pour la Paix (Act for Peace) teaching practical action principles to Afghan refugees living in the Béguinage church in Brussels, Belgium, March 2014. Beguinage Project Reports – Kristen Cattell & Michel van der Burg. Film : Action Principles (20200216) Michel van der Burg | michelvanderburg.com

ESPACE Simon GRONOWSKI

ESPACE Simon GRONOWSKI inauguration 19-02-2019 , Saint-Sépulcre S2J, Liège (BE) ① memo 20190220 ~ ESPACE Simon GRONOWSKI ~ Miracles.Media

Screening for Belgian ASF volunteers of ‘Transport XX to Auschwitz’

ASF België / Belgique

Our documentary film ‘Transport XX to Auschwitz‘  was screened September 2017 in Brussels for the new volunteers of ASF België / Belgique.
This Belgian ASF association is part of the international network of Aktion Sühnezeichen Friedensdienste – in english called : ‘Action Reconciliation Service for Peace‘.

These Belgian ASF one year ‘Service for Peace’ volunteers work a year in both social projects with the elderly, migrants, people with disabilities, and socially vulnerable children , and also historical and educational projects, in eg. museums and memorials , like Kazerne Dossin.

 

Resistance is the current year theme for the ASP – reason enough to pay attention to an unique act of resistance in the history of the Second World War: the attack at Boortmeerbeek on the 20th death train to Auschwitz.
More details and free online viewing  of the film here on this site via this link.